با اين همه به دليل آن که مشتري شدن گلدکوئست موجب خروج غيرقابل کنترل ارز از کشور شده است مسوولان اقتصادي و قضايي به فکر چاره افتاده اند.
گرچه ممکن است کسي که مي خواهد شما را عضو شبکه خودش بکند اين موضوع را ناديده بگيرد و در جواب شما بگويد فقط براي بار اول خريد سکه ارز از کشور خارج مي شود، اما بعد از دريافت کميسيون هاي 250 دلاري مجددا ارز به کشور وارد مي شود که البته اين ادعا، ادعاي غلطي است.
چرا که پرداخت پورسانت به يک فرد تنها در صورتي امکان پذير خواهد بود که تعداد مشخصي مشتري و تحت شرايط تعادل 3به 3توسط شما وارد شبکه شوند و از شرکت خريد نمايند. بنابراين 250 دلار پورسانت شما خيلي کمتر از پولي است که براي خريد سکه از ايران خارج مي شود.
اين در حالي است که اغلب کساني که وسوسه مي شوند و جلب اين شبکه و اين سيستم بازاريابي مي شوند، سودايي جز پولدار شدن و ثروتمند شدن ندارند و گرچه چند نفري بالاخره از اين راه پولهاي کلاني را به جيب مي زنند، اما اغلب اعضاي اين شبکه ها را افرادي تشکيل مي دهند که جوان و تحصيلکرده هستند و اتصال آنها به شبکه بازاريابي باعث مختل شدن فعاليت اصلي آنها مي شود.
اشتغال اين افراد را دکتر باهر اقتصاددان و استاد دانشگاه چنين بررسي مي کند که «اقتصاد و فرهنگ بيمار جامعه منشائ شيوع سيستم هاي هرمي بازاريابي در بين قشر جوان و دانشجوي کشور شده است.»
او مي گويد: «دانشجو هم بيکار است و هم بي پول ، بنابراين از هر نوع فعاليت درآمدزا استقبال مي کند. به عنوان مثال در انتخابات رياست جمهوري عموم دانشجويان در ستادهاي انتخاباتي افراد مختلف ، بدون گرايش به سمت نامزد خاصي تنها به خاطر کسب درآمد فعاليت مي کردند.»
در واقع وارد شدن در سيستم هاي هرمي نوعي اشتغال به همراه هيجان درآمد، ارتقا و توفيقات ظاهري و مقداري هم حشر و نشر دوستانه است که منجر به جذب و گرايش جوانان به سمت اين گونه سيستم ها مي شود.
دکتر باهر معتقد است دانشجويان بيکار به علت دارا بودن اوقات فراغت به اين سمت کشيده مي شوند و بنابراين بايد ابتدا علتهاي گرايش جوانان به سمت اين گونه سيستم ها بررسي و در جهت اصلاح آن اقدام شود.
اين در حالي است که با معلول هاي اين مساله برخورد مي شود. شايد دليل فراگيري موفقيت شبکه هاي کوچک و بزرگ گلدکوئست در ايران نفوذ سر شبکه ها در خانواده ها و پراکنده شدن شبکه در ميان اقوام و آشنايان از طريق قديمي ترين و سنتي ترين شيوه بازاريابي ، يعني بازاريابي کلامي و سينه به سينه باشد و چون معمولا سرشبکه ها افرادي هستند تحصيلکرده و باسواد، اعتماد ساير اعضاي قوم و خويش با آنها زودتر و راحت تر ممکن مي شود و اين نوع بازاريابي کاري ترين و کاراترين نوع بازاريابي است.
پرسش پاياني من همان سوال آغازين است و مانده ام که چطور دانشجويان و تحصيلکرده ها وارد اين بازي مي شوند و گرچه خطر جاني آنها را تهديد نمي کند و ضرر مالي اين کار هم به دليل منع شدن اين گونه فعاليت ها در ايران به قدري نيست که زندگي آنها را تحت تاثير قرار بدهد، اما به هر حال پرداختن به اين بازي موجب تقويت خوش باوري و خروج ميليون ها و بلکه ميلياردها دلار ارز از کشور است و با اين همه حتي قانون هم در برابر رشد پنهاني و موذيانه اين پديده عاجز است و اگر امروز گلدکوئست ممنوع شود، بايد منتظر باشيم تا فردا سيستمي ديگر با نامي ديگر خوش باوري هايمان را به تجارت بکشاند.
سوداي ثروت البته هرگز علاج پذير نيست و از همين رو بايد منتظر ماند تا با مارک و نام جديدي که ما را ناگهان متوجه خود مي کند مقابله کرد که البته اين امر مطمئنا بسيار ديرتر از آنچه که تصور مي کنيم رخ خواهد داد. سوداي ثروت را فراموش نکنيد!
موريانه اي که تا مغز استخوان عقلانيت و منطق مان را مي جود بي آن که متوجه شويم و روزي به آگاهي مي رسيم که عملا چيزي براي از دست دادن نداريم.

group_haraji_org@yahoo.com :  بخش آموزشی سايت